Poznaj kolejne etapy diagnostyki.
Od pierwszej wizyty do potwierdzenia rozpoznania
Sprawdza, czy w genie DMD brakuje jednego lub kilku eksonów – jest to delecja – albo czy jeden lub kilka eksonów występuje w dodatkowej kopii – jest to duplikacja.
Jeżeli wynik jest ujemny, należy przejść do analizy sekwencji genu DMD.
Badanie odczytuje sekwencję DNA w genie DMD i pozwala wykrywać mniejsze zmiany, których nie można zobaczyć w standardowej analizie delecji i duplikacji.
Może wykryć m.in.:
Połączenie badania delecji i duplikacji z sekwencjonowaniem genu DMD pozwala zidentyfikować przyczynę choroby u zdecydowanej większości osób z dystrofinopatią.
Jeżeli wynik nadal nie wyjaśnia objawów, dalsze badania powinny zostać dobrane indywidualnie.
Co dalej, jeśli dalej nie ma odpowiedzi ?
Jeżeli objawy nadal bardzo wyraźnie wskazują na dystrofinopatię
Można poszukiwać rzadkich zmian w genie DMD, których standardowe badania mogą nie wykrywać, np.:
Może pomóc w wykrywaniu głębokich wariantów intronowych i niektórych złożonych zmian strukturalnych.
Pozwala sprawdzić, czy określona zmiana w DNA rzeczywiście zaburza splicing, czyli prawidłowe składanie informacji potrzebnej do powstania dystrofiny.
W wyspecjalizowanych ośrodkach może pomóc wykrywać złożone rearanżacje, inwersje i głębokie warianty intronowe.
Jeśli obraz choroby jest nietypowy
Przyczyną objawów może być zmiana w innym genie.
Wtedy rozważane jest zastosowanie:
analizuje wybraną grupę genów związanych z podobnymi chorobami.
analizuje części kodujące tysięcy genów,
obejmuje znacznie większą część materiału genetycznego, w tym regiony znajdujące się poza eksonami.
Ujemny wynik WES lub WGS nie zawsze wyklucza chorobę genetyczną.
Obecnie biopsja mięśnia jest potrzebna znacznie rzadziej niż w przeszłości, ponieważ większość przypadków DMD można potwierdzić badaniami genetycznymi.
Może jednak być przydatna, jeżeli wyniki badań genetycznych pozostają nierozstrzygające, a obraz kliniczny nadal silnie wskazuje na dystrofinopatię.
Pozwala ocenić obecność i rozmieszczenie dystrofiny w tkance mięśniowej przy użyciu odpowiednich przeciwciał.
Pozwala ocenić ilość i wielkość dystrofiny w białkach uzyskanych z tkanki mięśniowej.
Immunohistochemia i Western blot wymagają materiału z mięśnia – nie są wykonywane niezależnie od pobrania tkanki.
Biopsja może również dostarczyć materiał do analizy RNA i pomóc w wyjaśnieniu rzadkich zaburzeń splicingu.
NGS jest technologią sekwencjonowania, a nie określeniem zakresu badania.
Pozwala jednocześnie odczytywać bardzo dużą liczbę fragmentów DNA.
Technologia NGS może zostać wykorzystana do badania:
genu DMD, panelu wielu genów, całego eksomu – WES, a także całego genomu – WGS.
Analizuje przede wszystkim gen DMD.
Jest szczególnie przydatne, gdy obraz kliniczny wskazuje na dystrofinopatię, zwłaszcza po ujemnym badaniu delecji i duplikacji.
Niektóre nowoczesne testy NGS potrafią jednocześnie wykrywać małe warianty oraz delecje i duplikacje. Trzeba jednak sprawdzić, czy dana metoda została odpowiednio zwalidowana do analizy CNV.
To sekwencjonowanie części kodujących genów – eksonów.
WES umożliwia jednoczesną analizę tysięcy genów i jest szczególnie przydatne wtedy, gdy nie wiadomo, który gen odpowiada za objawy.
WES nie analizuje dokładnie większości regionów położonych głęboko w intronach. Również skuteczność wykrywania delecji i duplikacji może różnić się między laboratoriami.
Dlatego prawidłowy wynik WES nie zawsze wyklucza zmianę w genie DMD.
To sekwencjonowanie niemal całego genomu – zarówno regionów kodujących, jak i dużej części regionów niekodujących.
WGS daje możliwość wykrycia niektórych zmian niewidocznych w WES, w tym głębokich wariantów intronowych oraz zmian strukturalnych.
Nie oznacza to jednak, że WGS wykryje każdą możliwą zmianę. Znaczenie ma jakość sekwencjonowania, zastosowane metody analizy danych oraz możliwość prawidłowej interpretacji znalezionego wariantu.
Wariant o niepewnym znaczeniu. Nie potwierdza DMD i nie może być traktowany tak samo jak wariant patogenny lub prawdopodobnie patogenny.
To najczęstrzy rodzaj zmian w DMD. Odpowiada za około 3/4 przypadków.
MLPA jest dobrze zwalidowaną metodą wykrywania takich zmian.
Dokładne określenie zmienionych eksonów jest ważne klinicznie i może mieć znaczenie terapeutyczne.
Reguła ramki odczytu pomaga interpretować część zmian, ale nie jest bezwzgkędna i ma wyjątki – szczególnie w przypadku duplikacji.
Skontaktuj się znami. Pomożemy znaleźć właściwy materiał lub skierujemy do odpowiedniego specjality.
Twoje wsparcie pomaga nam rozwijać edukację, działania rzecznicze i współpracę ekspertów na rzecz społeczności DMD/BMD.